Το υπεροπτικό πνεύμα πριν την πτώση

22 Ιουλίου 2019

Από την Μπάισου, πόλη Σένγιανγκ

Επειδή το απαιτούσε η δουλειά, μετατέθηκα σε άλλον τόπο εργασίας. Εκείνη την εποχή, ήμουν πολύ ευγνώμων στον Θεό. Ένιωθα πως μου έλειπαν τόσα πολλά, ωστόσο μέσω της θεϊκής προαγωγής του Θεού, μου δόθηκε η ευκαιρία να εκπληρώσω τα καθήκοντά μου σε ένα τόσο όμορφο εργασιακό περιβάλλον. Έδωσα έναν όρκο στον Θεό μέσα από την καρδιά μου: Θα έκανα το καλύτερο που μπορούσα για να ανταποδώσω στον Θεό.

Ωστόσο, αφότου έφτασα, ανακάλυψα πολλά κενά στο έργο που επιτελούνταν. Συνεπώς, το ανέλαβα προσωπικά να αρχίσω να ελέγχω κάθε κομμάτι του έργου. Καθώς εκτελούσα τους ελέγχους μου, συγχρόνως σκεφτόμουν μέσα μου: «Πώς έγινε οποιαδήποτε εργασία μ’ αυτόν τον τρόπο; Καμία εργασία δεν είχε τη σωστή διαχείριση! Νόμιζα πως η δουλειά εδώ θα ήταν εξαιρετική. Όμως ποτέ δεν σκέφτηκα πως θα ήταν χειρότερη από την προηγούμενη δουλειά μου. Τώρα που είμαι εδώ, θα πρέπει να γίνει η διαχείριση σωστά, βήμα-βήμα, σύμφωνα με τη διευθέτηση της εργασίας. Θα οδηγήσω όλους τους αδελφούς και τις αδελφές να εισέλθουν στη ζωή». Εξαιτίας αυτού, συναντήθηκα με τους συνεργάτες μου, αρχίσαμε να οργανώνουμε κάθε τμήμα της εργασίας, να επικοινωνούμε, να σχεδιάζουμε και να κανονίζουμε. Κατά τις επικοινωνίες μου, συχνά αποκάλυπτα τα πραγματικά μου αισθήματα, «Η ποιότητα της δουλειάς εδώ είναι πολύ χαμηλή. Η προηγούμενη δουλειά μου δεν ήταν όπως η δική σας τώρα. Στον παλιό μου χώρο εργασίας, πάντα διαχειριζόμασταν τη δουλειά μ’ αυτόν και μ’ αυτόν τον τρόπο, πάντα το κάναμε καλά. Ήμασταν υπάκουοι στον Θεό…» Μετά από αυτές τις συναντήσεις, κάποιοι από τους συνεργάτες μου είπαν: «Ακριβώς! Δεν κάναμε καμιά δουλειά πραγματικής αξίας. Αυτή τη φορά, πρέπει να ξεκινήσουμε από την αρχή και να κάνουμε τη δουλειά μας σύμφωνα με τις απαιτήσεις του Θεού». Κάποιοι άλλοι είπαν: «Σ’ ευχαριστούμε για τη σπουδαία επικοινωνία και για ό,τι κανόνισες σήμερα. Διαφορετικά, η έλλειψη προσοχής μας για τα μέτρα ασφαλείας θα ήταν πολύ επικίνδυνη». Ακούγοντας αυτά τα λόγια, χάρηκα πολύ. Αισθάνθηκα πως ήμουν πραγματικά πιο δυνατή από τον προηγούμενο επικεφαλής τους. Αν και ήμουν περήφανη για τον εαυτό μου, δεν μπόρεσα παρά να νιώσω και λίγο ένοχη: Ήταν στ’ αλήθεια πρέπον για μένα που μίλησα μ’ αυτόν τον τρόπο; Γιατί συνεχώς ανέφερα ότι ο προηγούμενος χώρος εργασίας μου ήταν καλύτερος; Όμως από την άλλη, σκέφτηκα: Πού είναι το κακό σ’ αυτά που είπα; Απλώς προσπαθούσα να τους διδάξω πώς να κάνουν μια καλύτερη δουλειά. Μ’ αυτόν τον τρόπο, δεν ακολούθησα την προτροπή του Αγίου Πνεύματος να εξετάσω τον εαυτό μου. Στη Βίβλο, στο βιβλίο των Παροιμιών διαβάζουμε: «Η υπερηφανία προηγείται του ολέθρου, και υψηλοφροσύνη του πνεύματος προηγείται της πτώσεως» (Παροιμίες 16:18). Την ώρα που έπεφτα με τα μούτρα στη δουλειά γεμάτη ελπίδες, ένιωσα πως, μέσα στην καρδιά μου, έχανα την επαφή με τον Θεό. Όχι μόνο η δουλειά μου απέτυχε να πάρει το δρόμο της, αλλά επίσης η αποτελεσματικότητα του έργου μας για το ευαγγέλιο ενώ πήγαινε καταπληκτικά πήρε την κάτω βόλτα. Βρέθηκα σε μια τρομερά οδυνηρή θέση, αλλά δεν ήμουν σίγουρη πού έκανα λάθος. Έτσι, πλησίασα τον Θεό με την προσευχή για να ζητήσω ειλικρινώς την καθοδήγησή Του. Εκείνη τη στιγμή, θυμήθηκα ένα χωρίο από ένα κήρυγμα: «Για να είσαι επικεφαλής που υπηρετεί τον Θεό, πρέπει έχεις αρχές. […] ό,τι κι αν γίνει, εξακολουθείς να χρειάζεσαι να μαρτυρείς και να εξυμνείς τον Θεό. Να λες όσα εσύ ο ίδιος καταλαβαίνεις, να εξυμνείς και να μαρτυρείς τον Θεό στον μέγιστο βαθμό που μπορείς, και σε καμιά περίπτωση μην εξυμνείς τον εαυτό σου ή μην επιτρέπεις σε άλλους να σε λατρεύουν. Αυτός είναι ο πρώτος και ο πιο θεμελιώδης κανόνας που πρέπει να ακολουθείς» (από τη Συναναστροφή εκ του Άνωθεν). Δάκρυα κύλησαν στο πρόσωπό μου. Μεταμέλεια, ενοχή κι ευγνωμοσύνη, όλα την ίδια στιγμή γέμισαν την καρδιά μου. Θυμήθηκα όλα όσα είχα πει στους συνεργάτες μου κι ένιωσα πως ήμουν στ’ αλήθεια ανάξια για την εξύψωσή μου από τον Θεό . Η εκκλησία κανόνισε να έρθω εδώ για να κάνω το καθήκον μου έτσι ώστε να εξυμνήσω τον Θεό και να γίνω μάρτυράς Του, να οδηγήσω αδελφούς και αδελφές στον Θεό και να τους βοηθήσω να Τον γνωρίσουν. Κι όμως, έκανα επίδειξη ανερυθρίαστα, εξύμνησα τον εαυτό μου, έγινα μάρτυρας για τον εαυτό μου, και ανέβασα τον εαυτό μου. Έπραξα έτσι, ώστε οι άλλοι να με θαυμάσουν και να με λατρέψουν. Ήμουν υπερήφανη. Έγινα μάρτυρας για τον εαυτό μου και ανέβασα τον εαυτό μου στο όνομα της αγάπης και της ικανοποίησης του Θεού. Πώς μπορεί ένα τόσο αχαρακτήριστο άτομο να αξίζει την υπηρεσία προς τον Θεό; Πώς μπορεί το έργο ενός τέτοιου ατόμου να ευλογηθεί από τον Θεό; Το μόνο που έκανα ήταν αγωνίζομαι για την φήμη και την θέση. Βάδιζα στο μονοπάτι ενός αντίχριστου, ενεργούσα ξεκάθαρα ενάντια στον Θεό και ήμουν πραγματικά απεχθής για τον Θεό. Όσο περισσότερο το σκεφτόμουν, τόσο περισσότερο απεχθανόμουν τον εαυτό μου. Το μόνο που μπόρεσα να κάνω, ήταν να πέσω με μετάνοια μπροστά στον Θεό και να Του φωνάξω: «Ω Θεέ! Σ’ ευχαριστώ για την παίδευσή Σου και για την κρίση Σου που με ξύπνησε, κάνοντάς με να αναγνωρίσω την σατανική μου φύση. Ακόμα μου αποκάλυψες την κατεύθυνση της υπηρεσίας μου, με βοήθησες να καταλάβω πως μόνο αν Σε εξυμνώ και γίνομαι μάρτυρας για Σένα θα Σε ικανοποιήσω, θα επιτρέψω να γίνει το θέλημά Σου και θα εκπληρώσω την αποστολή που μου έδωσες να κάνω. Μόνο αν Σε εξυμνώ και γίνομαι μάρτυρας για Σένα μπορεί η υπηρεσία μου να είναι αυτό που επιθυμεί η καρδιά Σου. Αυτό είναι το καθήκον μου για τον Δημιουργό ως δημιούργημα. Ω Θεέ! Από εδώ και πέρα, δεσμεύομαι να εξετάζω την καρδιά μου και τα κίνητρά μου πριν μιλήσω ή ενεργήσω, να Σε εξυμνώ συνειδητά και να γίνομαι μάρτυρας για Σένα, να οδηγώ αδελφούς και αδελφές να Σε γνωρίσουν και να κατευνάσω την καρδιά Σου ως κάποια που κατέχει την αλήθεια και την ανθρώπινη φύση».

Οι καταστροφές αποτελούν συχνό φαινόμενο, κι έχουν εμφανιστεί τα σημεία της επιστροφής του Κυρίου. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να υποδεχθούμε τον Κύριο; Σας προσκαλούμε εγκάρδια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να βρείτε τον τρόπο.
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Viber
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Messenger

Σχετικό περιεχόμενο

Μια μάχη

Τ’ όνομά μου είναι Ζανγκ Χούι, και το 1993 όλη η οικογένειά μου άρχισε να πιστεύει στον Κύριο Ιησού. Ήμουν ένας ενθουσιώδης αναζητητής, έτσι γρήγορα έγινα κήρυκας. Συχνά, γύριζα σε διάφορες εκκλησίες για να εργάζομαι και να κηρύττω.

Χτύπα και η πόρτα θα ανοίξει

Το 1989, μαζί με τη μητέρα μου δεχθήκαμε το ευαγγέλιο του Κυρίου Ιησού. Αφότου άρχισα να πιστεύω στον Κύριο, μέσα από τη συχνή μου συμμετοχή στις συνάξεις και την ανάγνωση των Γραφών, έμαθα ότι ο Θεός δημιούργησε τον ουρανό, τη γη και όλα όσα αυτά περιέχουν, καθώς ότι Εκείνος έπλασε τους ανθρώπους και παρέχει τα πάντα για τους ανθρώπους. Εκείνον τον καιρό ο ιεροκήρυκας μας έλεγε συχνά «Όσες δυσκολίες και αν αντιμετωπίζουμε, αν προσευχόμαστε στον Θεό, Εκείνος θα μας βοηθήσει.

Υπάρχει μεγάλη ευτυχία στην ειλικρίνεια

Στη ζωή μου, πορεύομαι πάντοτε με τη φράση: «δεν πρέπει κανείς να έχει την πρόθεση να βλάπτει τους άλλους, πρέπει όμως να επαγρυπνεί ώστε να μην τον βλάπτουν οι άλλοι» στην κοινωνική αλληλεπίδραση. Ποτέ δεν έχω εμπιστοσύνη στους άλλους ελαφρά τη καρδία. Έχω πάντοτε την αίσθηση ότι στις περιπτώσεις που δεν γνωρίζεις τις πραγματικές προθέσεις κάποιου, δεν πρέπει να ανοίγεις τα χαρτιά σου πολύ γρήγορα. Έτσι, αρκεί να διατηρείς μια ειρηνική στάση – με αυτόν τον τρόπο προστατεύεις τον εαυτό σου και οι ομόλογοί σου θα σε θεωρήσουν «καλό άτομο».

Απάντηση