39. Βρήκα ένα αληθινό σπίτι

Από τη Γιανγκγιάνγκ, Ηνωμένες Πολιτείες

Όταν ήμουν τριών ετών, πέθανε ο πατέρας μου. Εκείνη την εποχή η μητέρα μου είχε μόλις γεννήσει τον μικρότερο αδελφό μου και η γιαγιά μου, λόγω δεισιδαιμονίας, έλεγε ότι τον θάνατο του πατέρα μου τον είχαν προκαλέσει η μητέρα μου κι ο μικρότερος αδελφός μου. Χωρίς καλύτερη επιλογή, η μαμά αναγκάστηκε να πάει τον μικρότερο αδελφό μου στο σπίτι του πατέρα της να ζήσει, έτσι από την αρχή των πρώτων αναμνήσεών μου ζούσα μαζί με τον παππού και τη γιαγιά μου. Μολονότι μου φέρονταν καλά, εγώ αισθανόμουν και πάλι μοναξιά και πραγματικά ήθελα να είμαι μαζί με τη μαμά και τον μικρό αδελφό μου. Λαχταρούσα το ίδιο είδος μητρικής αγάπης που είχαν τα άλλα παιδιά. Πραγματικά, αυτό που ζητούσα δεν ήταν πολύ – το μόνο που ήθελα ήταν μια πραγματική οικογένεια, μια μητέρα που να με αγαπά πολύ, που να μπορεί να μοιράζεται τα αληθινά της συναισθήματα μαζί μου. Όμως ακόμη και η μικρή αυτή απαίτηση μετατράπηκε σε υπερβολική ελπίδα, καθώς ήμουν σε θέση να βλέπω τη μαμά μου μόνο τα Σαββατοκύριακα. Κάθε φορά που είχα προβλήματα στο σχολείο, η μαμά δεν ήταν ποτέ στο πλευρό μου. Ήμουν σαν ένα χορταράκι στην άκρη του δρόμου, που δεν ενδιαφέρει κανέναν. Με την πάροδο του χρόνου, έχασα την αυτοπεποίθησή μου, κρατούσα τα πάντα κρυμμένα στην καρδιά μου και δεν μπορούσα να αναλάβω την πρωτοβουλία να αλληλεπιδρώ με τους άλλους. Όταν ήμουν 16 ετών, μερικοί από το χωριό μου πήγαν στο εξωτερικό για δουλειά κι η ιδέα με έβαλε σε πειρασμό. Σκεφτόμουν μέσα μου: η κατάστασή μου στο σπίτι δεν είναι πολύ καλή. Εάν πήγαινα στο εξωτερικό, τότε θα μπορούσα να κερδίζω τα προς το ζην, και μάλιστα να δίνω και κάποια από τα κέρδη στην οικογένειά μου. Με αυτόν τον τρόπο θα μπορούσα να τους βοηθήσω να ζήσουν λίγο καλύτερα.

Τον Αύγουστο του 2000, ήλθα στις Ηνωμένες Πολιτείες να τα βγάλω πέρα μόνη μου. Εδώ στις ΗΠΑ, ξυπνούσα νωρίς το πρωί και εργαζόμουν όλη μέρα μέχρι αργά τη νύχτα και δεν υπήρχε κανένας δίπλα μου να μοιραστώ τις σκέψεις μου. Ήθελα να δείχνω σκληρή εξωτερικά, όμως μέσα μου ένιωθα πολύ μεγάλη μοναξιά και δυστυχία. Όποτε αισθανόμουν έτσι, μου έλειπε πραγματικά η οικογένειά μου και λαχταρούσα ακόμη περισσότερο να μπορώ να έχω μια ευτυχισμένη οικογένεια.

Όταν ήμουν 21 ετών, γνώρισα τον σύζυγό μου ενώ εργαζόμουν σε εστιατόριο. Ήταν καλός άνθρωπος και αφοσιωμένος στους γονείς του, οπότε μου έκανε θετική εντύπωση. Μία φορά, στραμπούλησα το πόδι μου επειδή δεν ήμουν προσεκτική και, προς μεγάλη μου έκπληξη, εγκατέλειψε τη δουλειά του για να με φροντίσει, πράγμα που με έκανε να αισθανθώ μεγάλη συγκίνηση. Άρχισα σιγά-σιγά να εξαρτώμαι από αυτόν. Τον Απρίλιο του 2008, παντρευτήκαμε. Ένιωθα σαν να είχα βρει κάποιον που μπορούσα να του εμπιστευτώ τη ζωή μου και, τελικά, έμοιαζε να έχω μια οικογένεια που μπορούσα να αποκαλώ δική μου. Ένιωθα πολύ χαρούμενη την καρδιά μου: αυτό που είχα ελπίσει για τόσα πολλά χρόνια, έγινε τελικά πραγματικότητα. Αφού παντρευτήκαμε, η αδελφή του συζύγου μου κι εγώ συνεργαστήκαμε για να ξεκινήσουμε μια εταιρεία οικοδομικών υλικών, επειδή όμως ήμουν η μόνη στην οικογένειά μας που ήξερε αγγλικά, ολόκληρη η εταιρία ουσιαστικά δούλευε χάρη σε μένα. Και φρόντιζα τους πάντες στην οικογένειά μου και διαχειριζόμουν την εταιρεία. Μετά από πολλά χρόνια αγώνες, όχι μόνο μπόρεσα να βοηθήσω τον σύζυγό μου να αποπληρώσει προηγούμενα χρέη του, αλλά και να συγκεντρώσω κάποιες οικονομίες για την οικογένειά μου. Αρχικά είχα σκεφτεί ότι οι προσπάθειές μου θα μου εξασφάλιζαν τον σεβασμό της οικογένειας του συζύγου μου, όμως η πραγματικότητα μού ήλθε σαν χαστούκι στο πρόσωπο. Μόλις η επιχείρηση άρχισε να έχει κάποια επιτυχία, σχεδιάσαμε να κάνουμε παιδί, όμως δεν μπορούσα να μείνω έγκυος. Πήρα λοιπόν πολλά φάρμακα και επισκέφτηκα πολλούς γιατρούς, όμως δεν μπορούσα να δω την παραμικρή ακτίνα ελπίδας. Ο σύζυγός μου ήταν ο μεγαλύτερος γιος της οικογένειάς του και οι γονείς του κι οι άλλοι συγγενείς απογοητεύτηκαν πολύ μαζί μας επειδή δεν τους είχαμε χαρίσει ένα εγγόνι. Απέναντι σε αυτού του είδους την πίεση, η στάση του συζύγου μου σε σχέση με μένα άλλαξε κι αυτή δραματικά. Ακολουθώντας την τάση, όλοι στην οικογένειά του άλλαξαν κατόπιν στάση απέναντί ​​μου. Η μεγαλύτερη αδελφή του έλεγε συχνά πράγματα για να με αποκλείει, και μάλιστα διαστρέβλωνε τα γεγονότα ώστε να με κακολογεί μπροστά στον σύζυγό μου. Ένιωθα ότι με αδικούν, είπα λοιπόν στον σύζυγό μου πώς αισθανόμουν. Όχι μόνο δεν μου έδειξε κατανόηση, αλλά και μερικές φορές μού έβαζε τις φωνές, κάτι που με έκανε να αισθάνομαι ακόμη περισσότερο πόνο και αδικία. Αργότερα, πήγαμε στο νοσοκομείο για κάποιες ακόμη εξετάσεις και τελικά ανακαλύψαμε ότι στην ουσία ο σύζυγός μου είχε πρόβλημα. Όμως αυτό δεν ήταν πλέον σημαντικό, γιατί μετά από αρκετά χρόνια διαμάχης, η σχέση μας είχε αρχίσει να επιδεινώνεται. Ξεκινώντας από τις αρχές του 2012, ο σύζυγός μου επέστρεφε συχνά στην Κίνα να επισκεφτεί γιατρούς και να κάνει δουλειές, γυρίζοντας σπίτι μόνο μία φορά το εξάμηνο. Κάθε φορά που επέστρεφε ήταν απλώς για να πάρει χρήματα, λέγοντάς μου ότι η εταιρεία που διοικούσε στην Κίνα χρειαζόταν χρηματοδότηση για να καλύψει το κόστος της, ήταν όμως εντελώς αδιάφορος προς εμένα. Με αυτόν τον τρόπο, δεν ήμασταν σχεδόν ποτέ μαζί για πάνω από τρία χρόνια, και η σχέση μας βολόδερνε ακόμη περισσότερο.

Τελικά, τον Σεπτέμβριο του 2015 καταλήξαμε να πάρουμε διαζύγιο. Αυτό που με πλήγωσε περισσότερο ήταν ότι, όταν χωρίζαμε την περιουσία μας, ο σύζυγός μου έφτασε στο σημείο να εξουσιοδοτήσει δικηγόρο να με βάλει να υπογράψω σύμβαση που ανέφερε ότι, εάν το δικαστήριο δεν ενέκρινε το διαζύγιό μας, τότε θα έπρεπε να του δώσω όλα μου τα περιουσιακά στοιχεία μέσα σε μία εβδομάδα. Ένας άλλος δικηγόρος με έβαλε να το σκεφτώ προσεκτικά: εάν υπέγραφα αυτήν τη σύμβαση, θα ήταν πολύ επιζήμια για μένα, ενώ είπε ότι μπορούσε να με βοηθήσει να γράψω μια συμφωνία που θα μου εξασφάλιζε διατροφή. Βλέποντας τον σύζυγό μου να είναι τόσο ψυχρός και αδίστακτος, με έκανε να αισθάνομαι μεγάλη απογοήτευση. Από την πρώτη στιγμή που τον ερωτεύτηκα μέχρι που παντρευτήκαμε, για σχεδόν μια δεκαετία, έδωσα τα πάντα στον σύζυγό μου και σε αυτήν την οικογένεια, με την οποία δεν μπορούσε να συγκριθεί κανένα χρηματικό ποσό ή υλικό αγαθό. Τώρα όμως, επειδή ο σύζυγός μου δεν μπορούσε να με αφήσει έγκυο, αυτός και η οικογένειά του έριχναν όλη την ευθύνη πάνω μου και μου φέρονταν άκαρδα, χωρίς να δίνουν την παραμικρή σημασία στα συναισθήματά μου. Αυτό που έπαιρνα ως αντάλλαγμα σε όσα πρόσφερα ήταν πολύς πόνος και θλίψη. Ένιωθα εξαντλημένη. Δεν ήθελα πλέον καμία σχέση με αυτήν την οικογένεια. Ήθελα μόνο να φύγω από αυτό το σπίτι το συντομότερο δυνατόν και να απομακρυνθώ από αυτούς τους ανθρώπους που με είχαν πληγώσει τόσο βαθιά. Έτσι, χωρίς τον παραμικρό δισταγμό, έβαλα την υπογραφή μου.

Μετά το διαζύγιό μου, αισθανόμουν πολύ ανίσχυρη. Δεν ήξερα ποιον μπορούσα να πιστέψω, ούτε και σε ποιον μπορούσα να πάω για να μοιραστώ τα συναισθήματά μου. Κάθε φορά που σκεφτόμουν τον αποτυχημένο γάμο μου, αισθανόμουν μεγάλη κατάθλιψη και λύπη. Εξέτασα και πάλι την κατάστασή μου. Για να κάνω παιδί, είχα πάρει τόσα πολλά φάρμακα με ορμόνες που ήμουν μιάμιση φορά το αρχικό μου βάρος. Φοβόμουν πάρα πολύ που θα με έβλεπαν τώρα οι άλλοι σε αυτό το χάλι, σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση που βρισκόμουν. Επιφανειακά, υποκρινόμουν τη δυνατή, όμως μέσα στην καρδιά μου ένιωθα εξαιρετικά αδύναμη. Λαχταρούσα πραγματικά την ημέρα που θα ήμουν σε θέση να ζω μια ζωή όπου το πνεύμα μου θα μπορούσε να απελευθερωθεί. Από εκείνη ακριβώς την εποχή άρχισα να έχω την επιθυμία να πιστέψω στον Θεό.

Λίγο αργότερα, συνάντησα μία μέρα τυχαία την Κάρμεν ενώ ψώνιζα ρούχα στο εμπορικό κέντρο. Έδειξε μεγάλο ενθουσιασμό να με βοηθήσει και ανταλλάξαμε τηλέφωνα. Έπειτα, είδα ένα μήνυμα που ανάρτησε στο WeChat και ανακάλυψα ότι είναι χριστιανή. Η Κάρμεν μοιραζόταν συχνά μαζί μου την αγάπη του Θεού για τον άνθρωπο και ένιωθα πολύ συγκινημένη την καρδιά μου. Σταδιακά ανακάλυψα ότι εγώ, που ήμουν πάντοτε τόσο κλειστή, ήμουν τώρα πρόθυμη να ανοίξω την καρδιά μου και να αλληλεπιδράσω με άλλους ανθρώπους. Καθώς η Κάρμεν κι εγώ γνωρίζαμε η μία την άλλη, ανάβλυσαν από μέσα μου όλα τα δεινά που είχα αισθανθεί στην καρδιά μου τα τελευταία χρόνια. Η Κάρμεν κατανόησε πραγματικά τα βάσανά μου και μοιράστηκε μαζί μου μια παρόμοια εμπειρία που είχε βιώσει. Ένιωσα ότι είχα συναντήσει κάποιον που πραγματικά νοιαζόταν, και αυτό θέρμαινε την καρδιά μου. Μία μέρα, η Κάρμεν με προσκάλεσε στο σπίτι μιας άλλης αδελφής, όπου συνάντησα τον αδελφό Κέβιν και μερικές άλλες αδελφές από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού. Ενόσω ήμουν μαζί τους, ένιωθα ότι ήταν πολύ διαφορετικοί από τους ανθρώπους που είχα συναντήσει στο παρελθόν. Όποτε ήμουν με άλλους, ακόμη κι αν ήταν συγγενείς ή φίλοι μου, ένιωθα σαν να μην με καταλάβαιναν αληθινά όταν τους άνοιγα την καρδιά μου. Αντιθέτως, ανησυχούσα ότι θα γελοιοποιούσαν τις κακοτυχίες μου, γι’ αυτό και δεν ήμουν πλέον πρόθυμη να μοιράζομαι τα συναισθήματά μου με κανέναν. Από την άλλη, όταν ήμουν με την Κάρμεν και με αυτούς τους υπόλοιπους ένιωθα πολύ άνετα, επειδή ήταν όλοι ικανοί να καταλάβουν τα βάσανά μου και μοιράζονταν μαζί μου και τις δικές τους εμπειρίες. Ποτέ δεν θα μπορούσα να φανταστώ πόσο ειλικρινά θα μπορούσα να ανοίξω την καρδιά μου και να μιλήσω με όλους εδώ την πρώτη φορά που τους γνώρισα, ούτε και το πώς μοιραζόμασταν όλοι μεταξύ μας τις εμπειρίες μας. Ένιωθα λες και αυτοί οι αδελφοί κι οι αδελφές με αντιμετώπιζαν περισσότερο σαν συγγενή από την οικογένειά μου, κάτι που δεν είχα απολαύσει ποτέ ολόκληρη τη ζωή μου σε αυτόν τον κόσμο τις τελευταίες δεκαετίες και με έκανε να νιώθω πολύ συγκινημένη μέσα μου.

Αργότερα, συναντηθήκαμε όλοι μαζί να παρακολουθήσουμε το μιούζικαλ «Η ιστορία της Ξιαοζέν» από την Εκκλησία του Παντοδύναμου Θεού κι η καρδιά μου ταράχτηκε. Η ιστορία στην ταινία ήταν απόλυτα αληθινή: σαν παιδί, η πρωταγωνίστρια της ταινίας έπαιζε με τις φίλες της αθώα και αγνά, μόλις όμως μεγάλωσαν και άρχισαν να έχουν αντικρουόμενα συμφέροντα, οι καρδιές όλων άρχισαν να αλλάζουν. Ξεκίνησαν να δολοπλοκούν η μία κατά της άλλης, έγιναν μάλιστα και εχθροί και αντιμάχονταν η μία την άλλη. Δεν μπορούσε πλέον κανείς να μιλήσει για αγάπη ή φιλία. Άθελά μου σκέφτηκα όλα αυτά τα χρόνια που ο σύζυγός μου κι εγώ αγωνιζόμασταν μαζί. Επειδή δεν μπορούσαμε να κάνουμε παιδί, ωστόσο, η σχέση μας θρυμματίστηκε και τελικά ο σύζυγός μου με πολέμησε στην ουσία για κάθε δεκάρα όταν ήλθε η ώρα να χωρίσουμε την περιουσία μας. Αυτό με έκανε να σκεφτώ πόσο τρομεροί είναι πραγματικά οι άνθρωποι: κάθε φορά που διακυβεύονται τα συμφέροντά τους, όλα τα συναισθήματα ξεχνιούνται. Ευτυχώς, η πρωταγωνίστρια στην ταινία βρίσκει τελικά τον Θεό και επιστρέφει στην οικογένειά Του, όπου ο Θεός γίνεται ο μόνος στον οποίο μπορεί να στηριχθεί και δεν είναι πλέον μόνη, ούτε συνεχίζει να αισθάνεται αναποφάσιστη και αβοήθητη. Ένιωσα τόσο συγκινημένη αφού το είδα αυτό, ώστε τα μάτια μου γέμισαν δάκρυα. Σκεφτόμουν μέσα μου: «Όταν η Ξιαοζέν επέστρεψε στον Θεό, έβγαλε τη μάσκα που είχε φορέσει για να επιβιώσει: έζησε αληθινά με την παρουσία του Θεού, έλαβε τη σωτηρία Του και μπόρεσε να ζήσει μια απελευθερωμένη και ελεύθερη ζωή. Ο Παντοδύναμος Θεός σίγουρα θα σώσει και μένα, ώστε να μπορέσω να ζήσω τόσο ευτυχισμένη όσο κι η Ξιαοζέν». Στην ταινία, άκουσα τον Παντοδύναμο Θεό να λέει: «Η ανθρωπότητα, έχοντας απομακρυνθεί από την παροχή ζωής του Παντοδύναμου, έχει άγνοια του σκοπού της ύπαρξης, όμως, μολαταύτα, φοβάται τον θάνατο. Οι άνθρωποι δεν έχουν βοήθεια ούτε υποστήριξη, κι όμως εξακολουθούν να είναι απρόθυμοι να κλείσουν τα μάτια τους και είναι προετοιμασμένοι να παρατείνουν μια ποταπή ύπαρξη σ’ αυτόν τον κόσμο —σακιά από σάρκα δίχως καμία αίσθηση της δικής τους ψυχής. Ζεις κατ’ αυτόν τον τρόπο, δίχως ελπίδα, όπως κάνουν κι άλλοι, δίχως στόχο. Μόνο ο Πανάγιος του θρύλου θα σώσει τους ανθρώπους που, ενώ βογκούν εν μέσω των βασάνων τους, λαχταρούν απεγνωσμένα τον ερχομό Του. Μέχρι στιγμής, τέτοια πεποίθηση δεν έχουν όσοι στερούνται συνειδητότητας. Ωστόσο, οι άνθρωποι εξακολουθούν να τη λαχταρούν έντονα. Ο Παντοδύναμος δείχνει έλεος σ’ αυτούς τους ανθρώπους που έχουν υποφέρει βαθύτατα· ταυτόχρονα, έχει απηυδήσει με αυτούς τους ανθρώπους που δεν έχουν συνειδητότητα, καθώς περιμένει πολύ καιρό μια απάντηση από τα ανθρώπινα όντα. Επιθυμεί να αναζητήσει, να αναζητήσει την καρδιά και το πνεύμα σου, να σου φέρει νερό και τροφή για να σε αφυπνίσει, ώστε να μην είσαι πια διψασμένος και πεινασμένος. Όταν είσαι αποκαμωμένος και αρχίζεις να αισθάνεσαι κάπως τη ζοφερή απόγνωση αυτού του κόσμου, μη νιώθεις χαμένος, μην κλαις. Ο Παντοδύναμος Θεός, ο Φύλακας, θα καλοδεχθεί την άφιξή σου οποιαδήποτε στιγμή. Επαγρυπνεί στο πλευρό σου, περιμένοντάς σε να γυρίσεις πίσω. Περιμένει την ημέρα που θα ανακτήσεις ξαφνικά τη μνήμη σου: όταν θα συνειδητοποιήσεις ότι προήλθες από τον Θεό, ότι σε άγνωστο χρόνο έχασες τον δρόμο σου, ότι σε άγνωστο χρόνο έχασες καθ’ οδόν τη συνειδητότητά σου κι ότι σε άγνωστο χρόνο απέκτησες έναν «πατέρα»· επιπλέον, όταν θα συνειδητοποιήσεις ότι ο Παντοδύναμος πάντα επαγρυπνούσε και περίμενε εκεί πέρα την επιστροφή σου πάρα πολύ καιρό» («Ο αναστεναγμός του Παντοδύναμου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ακούγοντας αυτά τα λόγια, ήταν σαν να με φώναζε η μητέρα μου κι έμοιαζε σαν να είχα επιστρέψει στο πλάι της, όπου ένιωθα ασύγκριτη ζεστασιά στην καρδιά μου. Όπως αποδείχθηκε, ο Θεός ήταν πάντα δίπλα μου προσέχοντάς με και περιμένοντας την επιστροφή μου. Δεν ήμουν πλέον μόνη. Ο Θεός ήξερε τα βάσανά μου και τις ανάγκες μου. Τη στιγμή που το είχα περισσότερο ανάγκη, όταν το πνεύμα μου πονούσε περισσότερο, με επανέφερε στον οίκο Του μέσω αυτών των αδελφών που μου κήρυξαν το ευαγγέλιο, όπου έλαβα τη σωτηρία Του και απολάμβανα την αγάπη που έχει για μένα. Εκείνη τη στιγμή, αισθάνθηκα σαν χαμένο παιδί που βρήκε τελικά σπίτι, που βρήκε την οικογένειά του κι ένιωσα όντως πραγματικά ευτυχισμένη!

Μετά από αυτό, άρχισα να ζω τη ζωή της εκκλησίας και, διαβάζοντας τον λόγο του Παντοδύναμου Θεού, ένιωσα ότι είχα βρει κάτι στο οποίο μπορώ πραγματικά να βασίζομαι και ότι είχα πλέον σκοπό και κατεύθυνση στη ζωή μου. Ωστόσο, επειδή καταλάβαινα πολύ λίγα για την αλήθεια, κάθε φορά που σκεφτόμουν τον αποτυχημένο γάμο μου, αισθανόμουν ακόμη πόνο στην καρδιά μου. Μισούσα τον τρόπο που με είχε αντιμετωπίσει η οικογένεια του συζύγου μου, και κάθε φορά που το σκεφτόμουν, βούλιαζα στον πόνο. Έτσι, προσευχόμουν στον Θεό για τις δυσκολίες μου και ανοιγόμουν στους αδελφούς και τις αδελφές και συναναστρεφόμουν μαζί τους για τα προβλήματά μου, αναζητώντας την αλήθεια για να τα επιλύσω. Μία φορά, ο αδελφός Κέβιν μοιράστηκε μαζί μου το εξής χωρίο του λόγου του Παντοδύναμου Θεού: «Ο άνθρωπος περνούσε τους αιώνες με τον Θεό, όμως ο άνθρωπος δεν γνωρίζει ότι ο Θεός κυβερνά τη μοίρα όλων των πραγμάτων και των ζωντανών οργανισμών ή πώς ο Θεός ενορχηστρώνει και κατευθύνει το καθετί. Αυτό είναι κάτι που έχει διαφύγει του ανθρώπου από αμνημονεύτων χρόνων έως σήμερα. Όσο για τον λόγο για τον οποίο συμβαίνει αυτό, δεν είναι επειδή οι πράξεις του Θεού είναι πολύ απροσδιόριστες ή επειδή το σχέδιο του Θεού δεν έχει ακόμη πραγματοποιηθεί αλλά επειδή η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου είναι πολύ απομακρυσμένα από τον Θεό. Επομένως, ακόμα και αν ο άνθρωπος ακολουθεί τον Θεό, παραμένει εν αγνοία του στην υπηρεσία του Σατανά. Κανείς δεν αναζητά ενεργά τα βήματα ή την εμφάνιση του Θεού και κανείς δεν επιθυμεί να υπάρξει υπό τη φροντίδα και τη συντήρηση του Θεού. Αντίθετα, είναι πρόθυμοι να στηριχθούν στη διάβρωση του Σατανά και του κακού προκειμένου να προσαρμοστούν σε αυτόν τον κόσμο και στους κανόνες της ζωής που ακολουθεί η διαβολική ανθρωπότητα. Σε αυτό το σημείο, η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου έχουν γίνει το αντικείμενο φόρου τιμής του ανθρώπου στον Σατανά και η τροφή του Σατανά. Επιπλέον, η ανθρώπινη καρδιά και το πνεύμα γίνονται ένα μέρος στο οποίο ο Σατανάς μπορεί να κατοικεί και ένας κατάλληλος τόπος που αυτός μπορεί να παίξει. Με αυτόν τον τρόπο, ο άνθρωπος εν αγνοία του δεν κατανοεί τις αρχές της ανθρώπινης οντότητας, και την αξία και τον σκοπό της ανθρώπινης ύπαρξης. Οι νόμοι από τον Θεό και η διαθήκη μεταξύ Θεού και ανθρώπου βαθμιαία ξεθωριάζουν στην καρδιά του ανθρώπου και ο άνθρωπος δεν αναζητά πλέον ούτε δίνει βάση στον Θεό. Καθώς ο χρόνος περνάει, ο άνθρωπος δεν καταλαβαίνει πλέον γιατί ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, ούτε καταλαβαίνει τα λόγια που προέρχονται από το στόμα του Θεού ούτε και συνειδητοποιεί όλα όσα προέρχονται από τον Θεό. Ο άνθρωπος αρχίζει να αντιστέκεται στους νόμους και στις εντολές του Θεού· η καρδιά και το πνεύμα του ανθρώπου νεκρώνονται… Ο Θεός χάνει τον άνθρωπο της αρχικής Του δημιουργίας και ο άνθρωπος χάνει τη ρίζα της απαρχής του. Αυτή είναι η θλίψη αυτής της ανθρωπότητας» («Ο Θεός είναι η πηγή της ζωής του ανθρώπου» στο βιβλίο «Ο Λόγος Ενσαρκώνεται»). Ο αδελφός Κέβιν συναναστράφηκε έπειτα ως προς αυτό, λέγοντάς μου: «Ο λόγος που η ζωή μας είναι τόσο γεμάτη πόνο είναι επειδή αποδεχόμαστε τις ιδέες, τις απόψεις και τα αξιώματα ζωής του Σατανά κι επειδή μας βλάπτει και μας διαφθείρει. Στην ουσία, η ανθρωπότητα διαφθείρεται από τον Σατανά εδώ και χιλιάδες χρόνια. Για πολύ καιρό τώρα, έχουμε συνηθίσει όλα τα πράγματα που ο Σατανάς ενσταλάζει μέσα μας. Βασιζόμαστε στους κανόνες επιβίωσης του Σατανά για να ζήσουμε, κάτι που μας καθιστά τυφλούς σε όλα εκτός από το δικό μας κέρδος, εγωιστές, αξιοκαταφρόνητους και ασυνείδητους. Η οικογένεια του πρώην συζύγου σου μπόρεσε να σου συμπεριφερθεί με τον συγκεκριμένο τρόπο επειδή ελέγχονταν από φεουδαρχικές σκέψεις του τύπου “να συνεχιστεί η προγονική γραμμή”, “υπάρχουν τρεις τρόποι να είναι κανείς κακός γιος, να μην έχει γιους είναι ο χειρότερος” και “αναθρέψτε παιδιά ώστε να σας φροντίσουν στα γεράματα” που τους είχε ενσταλάξει ο Σατανάς. Όταν πάλι ο σύζυγός σου χώριζε την περιουσία σας, δεν έλαβε καθόλου υπόψη τα πολλά χρόνια που ήσασταν μαζί ως ανδρόγυνο και αυτό οφείλετο και πάλι στο ότι επηρεαζόταν και ελεγχόταν από κανόνες επιβίωσης του τύπου “Το χρήμα προηγείται” και “Ο σώζων εαυτόν σωθήτω”, και έγινε εγωιστής κι αναίσθητος. Λόγω της διαφθοράς του Σατανά, οι άνθρωποι απλά δεν μπορούν να τα πάνε καλά μεταξύ τους και δεν μπορεί κανείς να μιλά για ευτυχία στη ζωή μας. Όλα τα δεινά που βιώνουμε προκαλούνται από τις δοκιμασίες του Σατανά. Οι οικογένειες όλων μας δοκιμάζονται επίσης από τον Σατανά και ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή βρίσκεται υπό τη σφαίρα επιρροής του Σατανά και δεν μπορεί να κάνει τίποτε για να μην την παραβλάπτει. Επομένως, χωρίς την καθοδήγηση του Θεού, οι άνθρωποι που ζουν με βάση τις φιλοσοφίες και τα αξιώματα του Σατανά ζουν χωρίς αληθινή χαρά και ευτυχία. Αυτό που χρειαζόμαστε περισσότερο στη ζωή μας δεν είναι ο υλικός πλούτος ή η αγάπη της οικογένειάς μας, αλλά η σωτηρία του Θεού. Αυτό που χρειαζόμαστε είναι η παροχή του λόγου του Θεού. Μόνον ο Θεός μπορεί να μας οδηγήσει να απομακρυνθούμε από τη διαφθορά και τις δοκιμασίες του Σατανά και να αποκαταστήσουμε τη συνείδηση και τη λογική μας, επιτρέποντάς μας να ζήσουμε σαν αληθινοί άνθρωποι και να αποκτήσουμε ελευθερία και απελευθέρωση». Αφού άκουσα τη συναναστροφή του αδελφού Κέβιν, συνειδητοποίησα ξαφνικά τα εξής: Άρα, δεν είμαι μόνο εγώ που ζω μέσα στον πόνο, αλλά μάλλον ολόκληρη η ανθρώπινη φυλή έχει εξαπατηθεί από τον Σατανά και διαφθαρεί απ’ αυτόν, και όλοι μας αγωνιζόμαστε μέσα στον πόνο. Μόνον ερχόμενοι ενώπιον του Θεού και αποδεχόμενοι τη σωτηρία Του μπορούν οι άνθρωποι να απομακρυνθούν από τις δοκιμασίες του Σατανά και να περάσουν αυτόν τον πόνο. Αυτός είναι ο μόνος τρόπος να αποκτήσει κανείς ευτυχία και ελευθερία. Μόλις το κατάλαβα αυτό, αισθάνθηκα το μυαλό μου εντελώς ξεκάθαρο κι ένιωσα πλήρως απελευθερωμένη.

Μόλις κατάλαβα τη βαθύτερη αιτία τού γιατί ο άνθρωπος ζει μέσα στον πόνο, συνειδητοποίησα ότι η μνησικακία ανάμεσα σε μένα και την οικογένεια του πρώην συζύγου μου είχε προκληθεί από τις δοκιμασίες του Σατανά, και ήμουν μάλιστα πρόθυμη να προσπαθήσω να τους συγχωρήσω και να σταματήσω να τους κρατάω κακία. Όταν άρχισα να κάνω πράξη τον λόγο του Θεού, αισθάνθηκα πολύ περισσότερη χαρά στην καρδιά μου. Μία μέρα τον Αύγουστο του 2016, συνάντησα τυχαία στον δρόμο τον πρώην σύζυγό μου. Χαιρετίσαμε ο ένας τον άλλον και αισθάνθηκα ξεκάθαρα στην καρδιά μου ότι δεν του κρατούσα πλέον κακία επειδή ήξερα ότι ζούσε με τις δοκιμασίες του Σατανά και ότι ο Σατανάς τον είχε ξεγελάσει και τον βασάνιζε. Εάν είχα την ευκαιρία, θα του μετέδιδα το ευαγγέλιο του Θεού των εσχάτων ημερών ώστε να μπορέσει κι αυτός να έλθει ενώπιον του Θεού και να λάβει τη σωτηρία του Δημιουργού. Εκείνη τη στιγμή, ένιωσα ότι ο Θεός είναι όντως πολύ αξιαγάπητος κι ότι ο λόγος Του είναι η αλήθεια. Εφόσον ερχόμαστε ενώπιόν Του και δεχόμαστε τη σωτηρία Του, τότε μπορούμε να απελευθερωθούμε από τα δεσμά του Σατανά και να λάβουμε ελευθερία και απελευθέρωση και να ζήσουμε μια ευτυχισμένη και ευλογημένη ζωή.

Κάθε φορά που βλέπω το βίντεο των χορών και ασμάτων «Η Ευτυχία στην ευλογημένη Γη της Χαναάν», αισθάνομαι πολύ χαρούμενη και νιώθω λες και τα λόγια αυτού του ύμνου εκφράζουν τέλεια το πώς αισθάνομαι: «Έχω επιστρέψει στην οικογένεια του Θεού, ενθουσιασμένος και ευτυχισμένος. Τα χέρια μου κρατούν τον αγαπημένο μου, η καρδιά μου ανήκει σ’ Αυτόν. Αν και έχω περάσει από την κοιλάδα των δακρύων, έχω δει την αγάπη του Θεού. Η αγάπη μου για τον Θεό μεγαλώνει μέρα με τη μέρα, ο Θεός είναι η πηγή της χαράς μου. Μαγεμένος από την ομορφιά του Θεού, η καρδιά μου είναι συνδεδεμένη με Αυτόν. Δεν μπορώ ποτέ να αγαπήσω τον Θεό αρκετά, τραγούδια με έπαινο γεμίζουν την καρδιά μου. Στον ευλογημένο τόπο της Χαναάν, όλα είναι φρέσκα, όλα είναι καινούργια, γεμάτα με τη ζωτική δύναμη της ζωής. […] Η γη του Χαναάν, ο κόσμος των λόγων του Θεού. Η αγάπη Του μας φέρνει ατελείωτη χαρά. Άρωμα φρούτων γεμίζει τον αέρα, εάν ζήσεις εδώ για μερικές ημέρες, θα την αγαπήσεις περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Ποτέ δεν θα θέλεις να φύγεις». Όταν σκέφτομαι το μονοπάτι που ακολούθησα, ανεξάρτητα από το τι βίωσα στον δρόμο, ο Θεός ήταν πάντοτε δίπλα μου προσέχοντάς με και, τελικά, με οδήγησε πίσω στην οικογένειά Του. Τώρα, απολαμβάνω καθημερινά το πότισμα και την παροχή του λόγου του Παντοδύναμου Θεού. Ο πόνος που ένιωθα μέσα μου έφυγε και βρήκα κατεύθυνση στη ζωή μου κι απέκτησα αληθινή ελευθερία και ευτυχία. Ευχαριστώ τον Θεό που με έσωσε. Θα προσπαθήσω να επιδιώκω την αλήθεια και να εκπληρώνω το καθήκον μου ως δημιουργία όσο καλύτερα μπορώ ώστε να ξεπληρώσω την αγάπη του Θεού!

Προηγούμενο: 38. Ο Θεός είναι δίπλα μου

Επόμενο: 40. Μια διαφορετικού είδους σωτηρία

Οι καταστροφές αποτελούν συχνό φαινόμενο, κι έχουν εμφανιστεί τα σημεία της επιστροφής του Κυρίου. Πώς μπορούμε, λοιπόν, να υποδεχθούμε τον Κύριο; Σας προσκαλούμε εγκάρδια να επικοινωνήσετε μαζί μας για να βρείτε τον τρόπο.
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Viber
Επικοινωνήστε μαζί μας μέσω Messenger

Σχετικό περιεχόμενο

Ρυθμίσεις

  • Κείμενο
  • Θέματα

Συμπαγή χρώματα

Θέματα

Γραμματοσειρά

Μέγεθος γραμματοσειράς

Διάστημα γραμμής

Διάστημα γραμμής

Πλάτος σελίδας

Περιεχόμενα

Αναζήτηση

  • Αναζήτηση σε αυτό το κείμενο
  • Αναζήτηση σε αυτό το βιβλίο